Blog: Onze weg naar ouderschap – een verhaal van hoop, geduld en doorzetten
Dit onderstaande blog is geschreven door een klant (anoniem). Heb jij de behoefte om na het lezen van dit blog over dit onderwerp te praten? Mail dan gerust naar info@zwanger-zen.nl, je bent nooit alleen ♡
Onze weg naar ouderschap – een verhaal van hoop, geduld en doorzetten
April 2020 dachten we beiden: ‘geen anticonceptie meer, we laten het lijf zijn werk doen’. Na 13 jaar leek ons dat een heel goed idee. Wat bleek? Mijn cyclus was heel lang: tussen de 35 en 45 dagen en enorm onregelmatig.
Eigenlijk was ik er niet zo mee bezig. Ons leven was ontzettend leuk: feestjes, weekendjes weg en vooral veel reizen. Alles wat met een baby toch net wat onhandiger is.
Na een jaar begon ik me af te vragen waarom ik nog niet zwanger was en waar die lange cyclus vandaan kwam. Via de huisarts werden we doorgestuurd naar de fertiliteitskliniek om te onderzoeken welke ‘naam’ dit had.
Onze eerste afspraak daar was indrukwekkend. Wat zou de uitkomst zijn? Waren er problemen die niet op te lossen zijn? Ineens werd ik geconfronteerd met de realiteit van fertiliteit.
De uitslag: over het algemeen zag alles er goed uit, maar er werd PCOS vastgesteld, wat het zwanger worden bemoeilijkt. Gelukkig was daar medicatie voor, dus nuchter als ik ben dacht ik: dit lossen we wel op.
Na een half jaar was mijn cyclus nog steeds niet stabiel. De dosering werd verhoogd en we keken het een jaar aan. Zonder resultaat. Omdat we geen haast hadden en nog volop genoten van ons leven, gaven we het nog een half jaar. Nog steeds zonder resultaat.
Na 2,5 jaar besloten we de volgende stap te zetten in het fertiliteitstraject. IUI leek logisch. Tabletten maakten plaats voor injecties en toen dacht ik: dit is serieus. We zitten er middenin. Wij zijn die 1 op de 6 stellen waarbij het niet vanzelf lukt.
Na drie IUI-pogingen nog geen resultaat. De teleurstellingen van al die jaren begonnen in te dalen. Eerst had ik het weggestopt, omdat andere dingen belangrijker waren: reizen, genieten, leven. Maar nu kwam alles naar de voorgrond. Het werd zwaarder. Uitzichtloos ook. Want wie kan beloven dat het ooit lukt?
Tijdens een evaluatie besloten we te stoppen met IUI. Het voelde als het begin van het einde. In Nederland krijg je drie IVF-pogingen vergoed, dus ineens begon de teller te lopen.
Na een maand pauze startten we met IVF. Meer hormonen, meer follikels, meer hoop. Mijn lichaam had het zwaar, dat was duidelijk zichtbaar. Ze verwachtten meer dan 20 follikels. De punctie werd ingepland.
Ik vond de punctie heftig en pijnlijk. Ondanks het roesje was ik gespannen, vooral door de onzekerheid. Er werden 16 eicellen verkregen. De volgende dag zou het spannende telefoontje komen. Ik was hoopvol: dit moest het zijn.
De volgende ochtend werd ik gebeld. “Ik heb geen goed nieuws,” zei ze direct. Geen enkele bevruchting.
De grond zakte onder mijn voeten vandaan. Paniek, ongeloof. Mijn grootste angst werd werkelijkheid. Hoe dan? vroeg ik mezelf af. Het gesprek eindigde met: “sterkte met dit nieuws.”
Alsof dat nog niet genoeg was, voelde ik me lichamelijk steeds slechter. Mijn lichaam protesteerde. Na controle bleek ik een ernstige overstimulatie te hebben, met veel vocht in mijn buik. Ik moest direct rust houden. En steeds weer die gedachte: alles voor niks.
Tijdens de evaluatie werd ICSI voorgesteld. Waarschijnlijk ontbrak er een eiwit in de zaadcellen waardoor een natuurlijke bevruchting niet mogelijk was. Zeker weten konden ze het niet, maar aannemelijk was het wel.
Ik had veel scenario’s bedacht, maar deze niet. Een gesprek met de embryoloog gaf me wat meer begrip en houvast.
We startten poging twee. Ik was hersteld, maar voelde enorme druk. Poging één voelde verspild. Nog maar twee kansen over. Het idee dat niemand zekerheid kon geven maakte het zwaar. Ik, normaal optimistisch, zag het ineens somber in.
De start ging goed. Minder hormonen, minder follikels: negen dit keer. Prima.
De punctie vond ik opnieuw spannend. Angst voor pijn, voor het resultaat, voor overstimulatie. Die combinatie maakte het een heftige ervaring.
Na 24 uur wachten kwam het verlossende telefoontje: het was gelukt. Vijf embryo’s. Allemaal ingevroren om mijn lichaam rust te geven. We waren nog nooit zo ver gekomen.
De terugplaatsingen waren spannend. Elke keer 25% kans. De eerste mislukte. De tweede ook. Paniek kwam terug. Ik meldde me aan bij een kliniek in Duitsland en vroeg om een verwijzing. Het werd me teveel. Op advies van lieve collega’s stopte ik met werken.
We deelden ons verhaal openlijk en voelden zoveel steun: bezoekjes, bloemen, chocolade. Toen dacht ik: dit had ik eerder moeten doen.
Ik besloot nog één de moed bij elkaar te rapen. Zonder verwachting. Luisteren naar mezelf. Misschien een vorm van zelfbescherming.
Op 21 december 2023 stond ik daar voor de terugplaatsing. Mijn testdatum: 1 januari 2024. “Een mooi begin van het jaar,” zei de verpleegkundige. Ik grapte dat mijn jaarhoroscoop voorspelde dat 2024 één van mijn beste jaren ooit zou worden.
Tijdens een weekend weg tussen kerst en oud en nieuw nam ik een test mee. Op 30 december durfde ik bijna niet. Mijn man moedigde me aan. Ik deed de test en draaide hem om en ging douchen.
Daarna durfde ik niet te kijken. Ik gaf hem aan mijn man, maar bij het optillen zag ik het al: twee strepen.
“NEEEEEE!” riep ik. Ongeloof. Hoe kan dit? Het is gelukt!
We vertelden het meteen aan onze ouders. Als alles goed zou gaan… kwam er echt een baby.
Na een fijne zwangerschap werd in september 2024 onze zoon geboren. Toen ik hem in zijn wiegje zag, rolde er een traan over mijn wang. Na 4,5 jaar lag hij daar eindelijk, waar we zo op gehoopt hadden.
De wens voor een tweede was er altijd. Liefst kort op elkaar.
Na zes maanden stopte ik met borstvoeding en drie maanden later wilden we weer starten. De kliniek vond het snel, maar gaf aan dat het kon als onze zoon tien maanden was.
Dat voelde gek. Alsof iemand anders bepaalt wanneer wij een tweede kind krijgen. Maar we lieten het los.
Met nog twee embryo’s gingen we ervoor. Ik was positief. Het kon immers.
Maar beide pogingen mislukten. Dat had ik niet verwacht.
We startten een nieuw ICSI-traject. Mijn droombeeld van twee kinderen dicht op elkaar viel uiteen.
De eerste poging: nauwelijks follikels. Slechts twee. We besloten niet te puncteren en deden IUI, wetende dat het waarschijnlijk niet zou werken. Dat klopte.
De volgende ronde: meer hormonen. Kans op overstimulatie. Maargoed, we gaan ervoor. Weinig keuze als de wens er is voor een tweede.
Toen vertelde een vriendin dat ze zwanger was. Ik huilde. Blij voor haar, maar ook verdrietig voor mezelf. Ik wilde af van mijn onzekerheid, ik wilde dat nieuws ook kunne brengen. Gelukkig begreep ze mijn verdriet en staat dit los van haar fijne nieuws.
Bij controle bleek één eierstok niets te doen, maar de andere gelukkig wel. Genoeg om te puncteren. De punctie verliep dit keer heel goed. Rustiger, minder spanning. Mijn herstel ging ook beter.
Er werden drie embryo’s ingevroren en één werd vers teruggeplaatst op 10 maart. Testdatum: 22 maart 2026. Op 20 maart testte ik al. Net als de vorige keer. Ik had een positief gevoel en wilde het proberen.
En ja hoor…… weer twee strepen. Het is ons gewoon weer gelukt! Ik ben gewoon WEER ZWANGER!
Voor iedereen die wenst of hoopt, hoe lang of kort dit traject ook duurt: geef je hoop nooit op. Niemand kan beloven dat het lukt, maar licht aan het einde van de tunnel voelt altijd beter.
Doe wat goed voelt. Geniet, reis, leef. Je krijgt er geen spijt van. Misschien geeft het je precies de energie om weer door te gaan.
Je bent nooit alleen. Ook al voelt dat soms wel zo.
Dit bericht is anoniem. Maar wil je praten over jouw of mijn verhaal? Voel je vrij om contact te zoeken.
Lieve groet,
Wil jij ook (anoniem) met anderen delen wat jouw ervaring is rondom je zwangerschap, bevalling, kraamtijd, het moederschap of een ander onderwerp in deze intense en bijzondere periode?
Neem dan gerust contact op met mij en deel je eerlijke verhaal.
Reactie plaatsen
Reacties